Podatki w Danii dotyczą wszystkich osób, które mieszkają i zarabiają w kraju, bez względu na to, czy są to bezrobotni korzystający z a-kasse, emeryci, studenci otrzymujący państwowe granty, czy osoby pracujące poza granicami tego kraju, bądź mają zagraniczne przychody, oraz przedsiębiorców prowadzących własne firmy (jednoosobową działalność gospodarczą
PromocjeOdzieżObuwieSportAkcesoriaCzapki i kapeluszeTorby i plecakiOkulary przeciwsłoneczneZegarkiPaskiPaski klasycznePaski casualPaski plecioneBiżuteriaPortfele i etuiOkulary blokujące niebieskie światłoKrawaty i akcesoriaChusty i szalikiRękawiczkiMaskiParasoleAkcesoria tech i audioPozostałeDesignerKosmetykiOkazjaOkazjaOkazjaOkazjaOkazjaOkazjaObserwuj swoje ulubione markiBądź na bieżąco z nowościami i zł-5%132,05 zł23">23">139,00 zł-5%23">Pewp1/panass="heWLCX">Pewp1/_zV _0xLoFW u9KIT8 FCIprz uEg2FS _2Pvyxl"> Rok pański 1660, daj Panie Boże [szczęśliwie], zaczęliśmy tamże w Mosinach, gdzie lubo nas postawiono było na całą zimę po tak ciężkich pracach i tak dalekiej za Baltyckie morze ekspedycyej, tedy następujące od Moskwy i od Kozakow niebezpieczeństwa [sprawiły], że nam i Bachusowego święta [1] nie dali spokojnie ućcić na Pseudośredniowieczna karykatura Adolfa Willette z przełomu XIX i XX wieku, przedstawiająca kobietę w pasie cnoty i mężczyznę z pękiem kluczy (źródło: domena publiczna). Pasy cnoty mają długą historią, ale trudno dokładnie ustalić, kiedy zaczęto ich używać. Według mitologii greckiej pierwsze żelazne majtki wykuł Hefajstos dla swej niewiernej żony Afrodyty, która zdradziła go z jego bratem Aresem. Ze względu na ten mit urządzenie to nazywa się czasem podwiązką Wenus. Początki używania w prawdziwym życiu pasów cnoty datuje się zwykle na okres krucjat. Jedni badacze dowodzą, że wyruszający z krzyżem mężczyźni tak zabezpieczali dostęp do swych żon, inni – że ustrojstwo przywieziono do Europy z Ziemi Świętej i stąd jego alternatywna nazwa: opaska syryjska. Nie mamy jednak żadnych mocnych dowodów na to, że były w użyciu w XII wieku. Ilustracja nieznanego autorstwa obrazująca pas cnoty w dziele Konrada Kyesera „Bellifortis” (źródło: domena publiczna). Według niektórych znawców tematu pierwszy pas cnoty sporządzono na przełomie XIII i XIV wieku w Padwie. Pomysłodawcą miał być Francesco da Carrara, pan miasta, który przygotował żelazne majtki dla zabezpieczenia dostępu do swej żony. Jednak nie przetrwało o nich do dziś nic poza legendą. Najstarszy znany rysunek pasa cnoty pochodzi z podręcznika sztuki wojennej. Choć rękopis „Bellifortis” z około 1405 roku dotyczył sposobów toczenia wojen, znalazła się też w nim powyższa rycina. Opatrzono ją jedynie krótkim opisem: Zapinany z przodu pas z hartowanej stali przez niewiasty florenckie noszony. Autor nie wspomina jednak, jak zdobyć taką twierdzę… Wenecki pas cnoty, prawdopodobnie z XVI lub XVII wieku, wystawiony w Pałacu Dożów (fot. Stevenj, lic. CC BY-SA Najstarsze pasy cnoty, jakie przetrwały do naszych czasów, pochodzą z przełomu XVI i XVII wieku. Wiele z egzemplarzy tego stróża czystości, znajdujących się w europejskich muzeach, to XIX-wieczne falsyfikaty. Nieraz okazywało się też, że urządzenie brane za pas cnoty miało inne przeznaczenie, na przykład służyło jako kaganiec dla psów. Nic dziwnego, że powyższy zabytkowy egzemplarz pochodzi z Wenecji – to właśnie mieszkanki Półwyspu Apenińskiego i Iberyjskiego najczęściej padały ofiarami opasek syryjskich. W przekonaniu ludzi renesansu, mieszkanki Południa Europy potrzebowały dodatkowego zabezpieczenia z powodu dużych rozmiarów ich szczeliny. Mieszkanki Północy mogły mniej obawiać się zakucia, gdyż chłód zamyka im owe narządy. Elementy budowy i rodzaje pasów cnoty na jednej grafice (fot. Joshua Heller, lic. CC BY Pasy, które przetrwały do naszych czasów, mają ten sam zasadniczy wzór. Składają się z opaski na biodra powyżej nerek, uformowanej z łączonych żelazem pasów. Od niej odchodziła metalowa (rzadziej skórzana) giętka taśma, przebiegająca między udami. Z przodu znajdowała się w niej szczelina, a z tyłu – otwór. Umocowana na pasie kłódka stanowiła istotną część konstrukcji. Sekret zatrzasku bądź klucz posiadał co do zasady jedynie małżonek nosicielki pasa. Zabierał go ze sobą w długie podróże i na wojny, aby w tym czasie małżonka przypadkiem nie zabawiała się z kim innym. A co ważniejsze: by nie zaszła w ciążę. Eksponat z muzeum dawnych tortur w Fryburgu Bryzgowijskim (fot. Flominator, lic. CC BY-SA Samo zabezpieczenie waginy nie wystarczało. Przekonani o chutliwości i pomysłowości kobiecej mężowie otwory i szczeliny w pasie cnoty otaczali ostrymi zębami. Potrafiły one skaleczyć lub nawet zmiażdżyć włożony weń członek. Skutecznie odstraszały więc każdego zatroskanego o swe przyrodzenie amanta. Zabezpieczały też przed wsunięciem jakiejkolwiek innej części ciała. Z czasem zamiast przerażających zębów zaczęto montować w opaskach syryjskich bardziej subtelne, a równie skuteczne, strzałki z kości słoniowej. Przechodziły one między wargami sromowymi. I także zapewniały, że nic nie przedostanie się do kobiecej szczeliny. Żelazny pas cnoty, pochodzący z XVI wieku, wyściełany (współcześnie) aksamitem i jedwabiem (fot. Wellcome Images, lic. CC BY ). Z czasem toporne pasy przekształciły się w rzemieślnicze cacka. Zaczęto dbać o ich zdobienie i o wygodę użytkowniczki. Kowalska dotychczas robota stała się dziełem niemal jubilerskim. Pasy grawerowano na powierzchni, zdobiono złotymi i srebrnymi ornamentami. Wnętrze obijano dla miękkości atłasem lub jedwabiem. W pochodzących z XVII wieku „Dialogach”, rzekomo napisanych przez Luisę Sigei, znajduje się opis łaskawego męża, który opasuje biodra żony jedwabiem zszytym na miarę. Postanowił też dorobić złote łańcuszki, i przygotować zamek i siatkę wysadzane drogimi kamieniami. To małe dzieło sztuki miało poświadczać, że mąż wcale żony nie krzywdzi, a wręcz składa jej hołd. Pas cnoty z otworem na kał w kształcie… serduszka! Egzemplarz wystawiony w austriackiej Twierdzy Hohensalzburg (fot. Marco Verch, lic. CC BY „Troskliwi” mężowie dbali nawet o to, by urozmaicić wygląd otworów. Dlatego często tylna dziurę miała kształt… serduszka. W niczym nie zmieniało to trudnego położenia kobiety. Metal wbijał się w skórę i ją ranił, a podczas spania urządzenie uciskało ciało, sprawiając potworny ból. Poza tymi niewygodami w pasie cnoty palącym problemem było utrzymanie higieny intymnej. Na krew miesięczną rzecz jasna osobnej dziurki nie było (co do zasady miała wyciekać szparą na mocz). Niezbyt wielkie otwory wymagały pewnej „wprawy”, by wszystko wydalić poza nie. Nawet jeśli udawało się nie pozostawić fekalnego, cuchnącego osadu po wewnętrznej stronie pasa, jakiekolwiek podtarcie czy mycie było wykluczone. Szczególnie, że przy pasie wyposażonym w zęby można było je przypłacić poranieniem palców. Tabliczka pod tym eksponatem słusznie wskazuje, że gdy mąż zginie albo klucz zaginie, sytuacja opasanej kobiety bardzo się komplikowała… (fot. Southdevonplayers, lic. CC BY W związku z ranami, jakie powodowało noszenie pasów cnoty, odbyło się kilka spraw sądowych. Jedna z nich rozegrała się w Danii. Zazdrosny mąż zamknął żonę w pas cnoty. Przez miesiąc kobieta znosiła ból. W końcu zainterweniowali jej przyjaciele. Mąż kobiety został wezwany przed sąd, który skazał go na banicję za okrutne traktowanie żony. W XVIII wieku mieszkanka południowej Francji wniosła do sądu skargę na męża, który osłonił jej części intymne pantalonami pokrytymi siatką z drutów mosiężnych połączonych szwami. Następnie zalakował osłonę i wyposażył ją w zamek. Pas cnoty wykonał własnoręcznie, wykorzystując do tego starą kolczugę. Zmusił żonę, by nosiła ten strój pod jego nieobecność, podczas ciąży. Wnętrze zamykanej, posrebrzanej muszli, przedstawiające brodacza otwierającego pas cnoty młodej dziewczyny. Przedmiot z kolekcji Henry’ego Wellcome pochodzący sprzed 1936 roku (fot. Ashley Van Haeften, lic. CC BY XVIII-wieczna logika, wyrażona w „Dialogach” Luisy Sigei, naprawdę napisanych przez adwokata Nicolasa Choriera, zachęca żony do dobrowolnego poddawania się zakuciu. Bo przecież jeśli kobieta jest cnotliwa, pas nie będzie jej przeszkadzał. W przeciwnym zaś wypadku mąż wyświadcza jej przysługę, ratując jej cnotę. Nawet Wolter miał okazję zetknąć się osobiście w swych miłosnych podbojach z pasem cnoty. Jak pisał, jeszcze jako rozpalony młodzian: Twój mąż i despota do twych powabów zatrzasnął mi wrota. Dziś triumfalnie pióra starcze stroszy, klucz w rękach ściska do naszej rozkoszy. Myśliciel zamykanie dostępu do wrót rozkoszy uważał za niedopuszczalne. Kolejna opasana kobieta oddaje mężowi klucz do swej cnoty. Obraz olejny H. M. Haymana z 1916-1917 roku (fot. Wellcome Images, lic. CC BY Jeszcze nie tak dawno, w 1892 roku, Francuz nazwiskiem Hufferte uwiódł młodą dziewczynę, a następnie stał się o nią tak zazdrosny, że ubrał ją w pas cnoty. Nie wiemy, jak dokładnie ta sprawa się skończyła, lecz gazety z tego okresu publikowały czasem reklamy takich przyrządów. Nawet w XX wieku zdarzało się używanie pasów cnoty. W 1932 roku pewien mieszkaniec Batavii w stanie Nowy Jork namówił żonę do noszenia pasa przez trzy miesiące. Czternaście lat później William Truaz z Atlantic City w stanie New Jersey, na co dzień stolarz, w wolnym czasie prowadził manufakturę stalowych pasów cnoty. Pierwowzór poprzedniego obrazu, choć o zupełnie innym wydźwięku. Karykatura pochodząca z ok. 1590 roku. W centralnej scenie żona przekazuje mężowi, wyjeżdżającemu w daleką podróż, klucz do pasa (autor: Heinrich Wirrich, źródło: domena publiczna). Pasy cnoty w sztuce stały się prędko motywem służącym do drwin z naiwności męskiej. Taki cel miały powyższy rysunek satyryczny. W centralnej scenie żona przekazuje mężowi, wyjeżdżającemu w daleką podróż, klucz do pasa. Okazuje tym samym uległość, wierność i pogodzenie z losem. Czy aby na pewno? Kiedy lepiej się przyjrzymy, zauważymy, że staruszka w tle posiada kopię klucza… Towarzyszy jej młody, elegancki mężczyzna. Zdaje się być już naszykowany, by zastąpić małżonka w rozdawaniu pięknej damie uścisków. Całość układa się w satyrę na męża, którego nawet zakucie żony nie chroni przed rogami. XVI-wieczny niemiecki rysunek satyryczny, przedstawiający kobietę w pasie cnoty z mężem i amantem (źródło: domena publiczna). Pas cnoty był wyrazem męskich fantazji. Symbolizował ich roszczenia do władzy i wyłączności nad ciałem małżonki. Przy okazji potwierdzał przekonanie o wrodzonej kobiecej rozwiązłości. W końcu panie zdolne były nie tylko do zwykłej zdrady, ale też masturbacji, kontaktów lesbijskich i zoofilii. Uwodzicielskie z natury niewiasty miały bowiem mieć „otwarte” przyrodzenie, do którego mogła wejść każda rzecz i stworzenie. Mężczyźni czuli potrzebę zakorkowania, przynajmniej w wyobraźni, tej szczeliny. A filozofowie i teologowie podsycali tylko te niepokoje. XIX-wieczny pas cnoty (fot. Maya West, lic. CC BY SA Pasy cnoty widywało się wyjątkowo rzadko. Istniały naprawdę, ale o wiele częściej występowały w literaturze i wyobraźni ludu. Tylko najokrutniejsi i najbardziej opętani wizją niewierności mężowie zmuszali żony do noszenia tych przyrządów. Jedynie kilka setek Europejek musiało dźwigać to nieszczęsne brzemię. Skrępowanie, niewygoda, upokorzenia a nierzadko bolesne otarcia – oto straszna cena gwarancji wyłączności w dostępie do ich ciała. Pasy nie miały wiele wspólnego z pozytywnym aspektem czystości, za to wiele z podwójną moralnością i koncepcją męskiej dominacji nad ciałem kobiety. Ten pancerz nałożony na genitalia był groźbą nieustannie wiszącą nad kobietami. Przypominał, że ich obowiązkiem była czystość. Swoboda seksualna zaś stanowiła wyłącznie przywilej mężczyzn. *** Inspirację i główne źródło opisów stanowiła książka Diane Ducret, Zakazane ciało. Historia męskiej obsesji, Znak Horyzont 2016. Pomocniczo wykorzystane zostały również: Elizabeth Abbot, Historia celibatu, Wydawnictwo Dolnośląskie 2003. Guy Bechtel, Cztery kobiety Boga. Ladacznica, czarownica, święta, głupia gęś, Wyd. Akademickie Dialog 2001. Stephen Harris, Bryon L. Grigsby, Misconceptions About the Middle Ages, Routledge 2010. Waldemar Kuligowski, Miłość na Zachodzie. Historia antropologiczna, Wyd. Nauk. UAM 2004. George Monger, Marriage Customs of the World: An Encyclopedia of Dating Customs and Wedding Traditions, ABC-CLIO 2013. W części zatytułowanej „Rok Pański 1658” „Pamiętników” Jan Chryzostom Pasek opisał okres stacjonowania wojsk polskich w Danii, które wspomagać miały związanego z Rzeczpospolitą paktem przeciw Szwedom króla duńskiego w obronie państwa przed najazdem wroga.ORESUND - KOPEHAGA - HELSINGOR - SOROTRASA 200 kmZwiedzanie Danii zaczynamy od Kopenhagi, do której prawie bezpośrednio zjeżdża się z mostu nad Oresund. Kopenhaga uzyskała prawa miejskie w połowie XIII wieku choć miasto istniało już 100 lat wcześniej. Kopenhaga to miasto rowerów, są ich tu i jak się jeszcze przekonamy w Danii pewnie miliony. Gdzie nie spojrzeć tam dwa kółka. Są nawet wytyczone osobne pasy dla nich. Podróż po mieście na dwóch kółkach na pewno jest łatwiejsza niż na czterech. Gdzie nie spojrzeć w prawo, w lewo czy przed siebie wszędzie rowery. Nie dziwi gdyż wiele ulic jest wyłączonych z ruchu z drugiej strony podróż samochodem w korku też ma swoje plusy. Jeśli chodzi o możliwość zaparkowania samochodu w ścisłym centrum jest to praktycznie niewykonalne. Natomiast zakorkowane miasto pozwala na swobodne robienie zdjęć pod pozorem stania w Kopenhadze poruszaliśmy się na wyczucie i w oparciu jedynie o mapę (Dania miała stanowić jedynie kraj przelotowy), ale mimo wszystko nas zachwyciła. Na zwiedzenie miasta potrzeba jednak dużo, dużo czasu, gdyż jest tu naprawdę co podziwiać choćby katedrę Rosklide z grobami królów, kościół Fryderyka, który powstał na uczczenie 300 lecie panowania dynastii królewskiej. Christianshavn na wyspie Amager poprzecinanej kanałami i ulicami ułożonymi w regularną kratkę nazywana małym Amsterdamem, czy Norrebro, miejsce z klimatem, kawiarniami, pubami. Christiansborg będący siedzibą duńskiego rządu, Parlamentu, Sądu Najwyższego, w którym mieszczą się także reprezentacyjne komnaty królewskie. Dwa pałace Amalienborg – przy placu naprzeciw kościoła Fryderyka, w którym mieszka rodzina królewska i Rosenborg dawna rezydencja podmiejska królów Radhuset, cytadelę Kastellet, Okrągłą Wieże, Syrenkę, muzea oraz wiele innych pięknych budynków i miejsc. Jeśli ktoś ma ochotę można także zwiedzać miasto z pokładu statku wybrzeża kierujemy się na Helsingor – miasto bliźniacze do szwedzkiego Helsingborg, które znajduje się po drugiej stronie kanału. Trasa nad wodą, ale jakoś tak płasko się zrobiło tylko morze widać. Z Helsingor odpływają promy do znaleźć miejsce na nocleg. Podjeżdżamy pod camping, ale bez karty campingowej nie chcą nas nigdzie zameldować – pomijam astronomiczne ceny – w drogiej Norwegii było znacznie taniej. Po objechaniu północnej części wyspy i kilku próbach zniechęceni lokujemy się na noc na autostradzie. Dzień zaczynamy od zwiedzania niewielkiej miejscowości Soro. Lubimy takie niewielkie spokojne miejsca – zupełna odmienność od wczorajszych gwarnych wielkich miast. Podobnym miastem jest Slagelse, za którym żegnamy się z Zelandią udając się na kolejny most nad Wielkim Bełtem (płatny). Tym razem typowo północna pogoda – głównie chmury. Zjeżdżamy z mostu i trafiamy do malowniczego miasteczka Odense – jednym z najstarszych miast duńskich sprawdzamy czujność fotoradarów. Na ścieżkach rowerowych są specjalne mierniki prędkości, bo obowiązuje tu ograniczenie do 25 km/h. A rowery mają tu - to właśnie tu odkryliśmy zegary. Tak zegary do parkowania. W wielu mniejszych i większych miejscowościach są parkingi o ograniczonym czasie parkowania np. 15min – 2h. Parkować można za darmo, ale nie wolno przekraczać tego czasu. Myśmy zaparkowali pod jednym ze sklepów typu supermarket. Owszem pisało, że maksymalny czas parkowania 2h. ok to mamy czas, żeby pozwiedzać – miasteczko niewielkie zdążymy. Spacerujemy sobie po centrum i w pewnym momencie za szybami samochodów dostrzegamy zegarki. Chwila konsternacji i sprint pod supermarket. A tam przy naszym samochodzie, ktoś kręci się w mundurze. No to świetnie….. podchodzimy. Pan ani me ani be po angielsku, my po duńsku. Na szczęście skończyło się zegarowym prezentem, gdzie pan na migi wytłumaczył nam o co chodzi, a mogło być nie znów most tym razem już jednak wjeżdżamy na stały ląd do pierwszego duńskiego miasteczka – Fredericia – można powiedzieć, że miasto tonie w kwiatach. Na naszej trasie teraz Horsens – uniwersyteckie miasteczko – szybko mijamy i kierunek Odder, dokąd udajemy się malownicza drodze domy kryte strzechą, spacer na jedno z najwyższych wzniesień w okolicy, z którego nawet morze widać. Na wysokości Odder w Saksild zatrzymujemy się na campingu na nocleg. Po noclegu na campingu, gdzie dostaliśmy przewodnik po duńskich campingach, udajemy się do Aarhus, czyli kulturalnej stolicy Danii (w tym 300 tysięcznym mieście studiuje około 40 tysięcy osób). Wydawać by się mogło, że w tak wielkim mieście nie znajdziemy klimatu a jednak. Główny deptak miasta prowadzący do rynku i katedry wypełniają kawiarenki i puby. Deptak przecina również kanał, po którym pływają stateczki a miasto swoim układem trochę przypomina Aarhus znajduje się kościół św. Klemensa – najdłuższy i najwyższy w Danii. Kościół w środku stwarza wrażenie surowego, jednak gdy lepiej się przyjrzeć ujrzymy wiele ciekawych malowideł, płaskorzeźb, fresków i innych ozdób. Klemens jest patronem żeglarzy więc i takich elementów tu nie Herning docieramy na zachodnie wybrzeże i wąską groblą kierujemy się na południe. Tutejsze plaże są szerokie i piaszczyste, otaczają je wydmy porośnięte wieczór żegnamy się z duńskim wybrzeżem, i na nocleg docieramy w okolice Haderslev. Przed nami jeszcze Niemcy i znów będziemy na ojczystej ziemi
Zwłaszcza w tym modelu opla ( sprężyny zaworowe są nie porównywalnie mocniejsze) nie wspominając o wszelkiego rodzaju wibracjach.) Sam pamiętam jak kierownica prawie zęby wybijała. Jeżeli ten pasek wytrzymuje silnik opla diesla to z Pan Europeanem sobie poradzi. Podsumowując zdecydowanie polecam. Post został pochwalony 0 razyObok fundacji Ja Wisła bierze w nim udział 10 innych organizacji pozarządowych. Ale to fundacja Przemka Paska cieszy się pośród nich największą renomą. Potrfolio Ja Wisła ma imponujące. Pasek organizował rejsy po Porcie Czerniakowskim, biegi wzdłuż Wisły, warsztaty bębniarskie, teatr na wodzie, na starym spadochronie pod filarami mostu Łazienkowskiego wyświetlał filmy, uporządkował plażę Desantu obok pomnika Sapera, organizował tańce, koncerty, spływy kajakowe, walczył z quadami i sprzątał nabrzeże. W tym roku zwodował krypę, którą o świecie i wieczorem woził ludzi na Bielany, i która stała się największym jego kłopotem. [srodtytul]Zaproszenie nad rzekę[/srodtytul] To on pierwszy ściągnął ludzi nad rzekę, dbając o to, by oferta była atrakcyjna i bezpłatna. Na początku rozkręcał kulturalne życie nad Wisłą za darmo. Z czasem dostawał z urzędu miasta dotacje. Z każdym rokiem coraz większe. W 2005 roku wsparcie wyniosło 5 tys. zł. Rok później już 147,6 tys. zł, w 2007 115 tys. zł, a w 2008 140 tys. zł. W tym roku na swoje projekty fundacja otrzymała 600 tys. zł. W miarę jak działalność fundacji nabierała rozmachu, Przemek Pasek zyskiwał coraz więcej sympatyków, ale też wrogów. – Naraził się wielu osobom. Zaszedł za skórę przedsiębiorcom, którzy wysypywali tony gruzu i popiołów na tereny międzywala w Józefowie, Wawrze i Nowym Dworze. Na debacie o Wiśle publicznie potrafił zarzucić dyrektorom Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, że pozwalając na to, zbijają majątki. Wrogów narobił sobie dużo, bo oskarżanie przychodziło mu łatwo, a dowodów nie miał – mówi Mirosław Kaczyński, kapitan żeglugi śródlądowej. Dyrektor RZGW Leszek Bagiński nie chciał się o nim wypowiadać. Dariusz Bogacz, rzecznik RZGW, ograniczył się tylko do stwierdzenia, że relacje z fundacją ograniczają się do prostowania oskarżeń. – Pan Pasek rzadko ma pełną wiedzę na pewne tematy – mówi. Nigdy jednak RZGW nie wytoczyło Paskowi żadnego procesu o zniesławienie. [srodtytul]Korzenie buntownika[/srodtytul] Nigdy do pokornych nie należał. W młodości był członkiem punkowej załogi z Mokotowa i duch anarchii go nie opuścił. Sam szuka sobie autorytetów i nie liczy się ze zdaniem starych wodniaków. Niezależnie od hojnych dotacji często krytykuje urząd miasta. Jednak w ratuszu krąży opinia, że duża część ataków, głównie na Marka Piwowarskiego, pełnomocnika do spraw zagospodarowania brzegów Wisły, spowodowana jest tym, że sam szef fundacji Ja Wisła widziałby się w jego fotelu. Pasek jednak temu zaprzecza. – Urzędnik nieposiadający biura ani odpowiednich finansów na uporządkowanie rzeki, nabrzeży i animacje wydarzeń kulturalnych zawsze będzie tylko figurantem – przekonuje. W miarę upływu czasu w relacjach z miastem coraz bardziej dawała o sobie znać gorsza strona jego charakteru: zarzucana mu przez wielu arogancja. – Wszyscy pamiętają, jak podczas rozmów z wiceprezydentem Jakubiakiem, o wykupieniu za pieniądze miasta niszczejącej zabytkowej barki, Pasek uniósł się i trzasnął drzwiami. Miasto chciało przejąć barkę, a po odrestaurowaniu udostępnić kilku organizacjom, nie tylko Ja Wisła. – Przemek chciał barki dla jego fundacji – mówi anonimowo jeden ze świadków spotkania. Klara Kopcińska ze stowarzyszenia STEP, również realizującego swoje projekty nad Wisłą, potwierdza opinie o trudnym charakterze Paska. – Chcieliśmy współpracować, ale on nie dopuszcza nikogo nad Wisłę. Jest przy tym arogancki i uważa, że wszystko wie najlepiej. Potwierdza to Mirosław Kaczyński. – Przemek jest apodyktyczny i niezmiernie trudny we współpracy. Zbyt często uważa, że wszystko wie najlepiej i rzadko kiedy słucha rad – charakteryzuje go Kaczyński. – Ale generalnie to bardzo porządny chłopak, tylko trochę raptus. Robi wspaniałe rzeczy, ale powinien mieć więcej pokory. Z kolei Bogna Świątkowska z fundacji Bęc Zmiana o Pasku wyraża się tylko w superlatywach. – To prawdziwy pasjonat, który w dodatku tą pasją zaraża. W sprawy Wisły jest bardzo zaangażowany i wyczulony na wszelkie nieprawidłowości. Dlatego niczego nie owija w bawełnę. Za to go bardzo cenię – wyjaśnia Świątkowska. W sprawie barki Pasek kolejny raz dopiął swego, bo ostatecznie fundacja zaciągnęła w banku komercyjny kredyt (80 tys. zł) na jej kupno i teraz szuka sponsorów, którzy sfinansują kosztowną renowację. Ale przedtem Przemek wpakował się w kolejne kłopoty. [srodtytul]Kto doniósł?[/srodtytul] W środowisku wodniackim od dawna krążyły plotki, że są naciski na policję rzeczną, by szukać czegoś na Paska. – Pierwsze ostrzeżenie od policji już dostał, gdy organizował w zeszłym roku nocne rejsy dla uczczenia rocznicy Powstania Warszawskiego – przypomina Kaczyński. – Przepisy mówią jasno, że nocą pływać nie wolno – mówi. Potem imprezy w Porcie Czerniakowskim zaczęli odwiedzać tajniacy. Zatrzymali nawet dwóch zaproszonych przez fundację gości, oskarżając ich o posiadanie marihuany. Tydzień później policja rzeczna w asyście funkcjonariuszy z komendy stołecznej i tajniaków zatrzymuje krypę, którą Pasek wraz z pasażerami wypływa w kolejny rejs na Bielany. Ktoś miał powiadomić policjantów rzecznych, że podczas rejsów nie są spełnione wymogi bezpieczeństwa. Dlaczego więc po takim donosie policja rzeczna tak długo zwlekała z kontrolą? – Potrzebny był pretekst. Realizując wycieczki na Bielany, za każdym razem wpływaliśmy do Portu Praskiego, gdzie mieści się komisariat policji rzecznej. Od początku projektu przepływaliśmy obok nich 10 razy, wystarczyło tam nas skontrolować – mówi Pasek. – Byliśmy ostrzegani, żeby nie zabierać na pokład więcej niż 12 osób, bo policja tylko na to czeka. W tamtą środę mieliśmy na pokładzie trzy dodatkowe puste leżaki. To wystarczyło – wyjaśnia Pasek. Łódź przewożąca więcej niż 12 pasażerów jest traktowana jako statek pasażerski, który powinien spełniać szereg wymogów. Tych krypa nie spełniała. Skończyło się tym, że szef fundacji oraz Piotr Malinka, sternik, który przebywał wtedy na łodzi, usłyszeli zarzuty narażenia pasażerów na utratę zdrowia lub życia. Grozi im za to do pięciu lat więzienia. Krypa została zajęta przez policję i czeka, aż sprawę oceni powołany przez prokuratora rzeczoznawca. [srodtytul]Musi być na tip-top[/srodtytul] Tymczasem Przemek Pasek nie poczuwa się do winy. Uważa że przepisów nie złamał. Nadal zamierza też wozić pasażerów na Bielany. W tym celu przygotowuje właśnie nową, mniejszą łódź, która już kiedyś była wykorzystywana do przewozu osób. Typowy dla niego upór i konsekwencja w dążeniu do celu znowu spotkała się z odmiennymi reakcjami. – Niezależnie od tego, ile pozytywnych rzeczy by nie zrobił, to nie upoważnia go do stawania ponad prawem i łamania przepisów – mówi Agnieszka Wlazeł. W komentarzach pod artykułami na ten temat jest wiele wpisów od ludzi, którzy pływali z Paskiem po Wiśle. Narzekają na głupie ich zdaniem przepisy i zachęcają do kontynuowania rejsów. Ale nie brak też głosów krytycznych. – Teraz wszystko musi być pod względem przepisów i zezwoleń na tip-top. W przeciwnym razie znowu go „utrącą”, a to dla Wisły będzie niewątpliwa strata – zaznacza Mirosław Kaczyński.
Jedne wydarzenia wyolbrzymiał, inne pomniejszał, nie mogą być jego "Pamiętniki" dokumentem historycznym. Są jednak wspaniałym i szczerym dokumentem ówczesnego obyczaju i języka. Pasek był tak "zakochany w sobie", tak dumny i pyszny, że nie potrafił zdobyć się na jakąkolwiek samokrytykę. Pisał o życiu swoim i innych szczerze.
Home Książki Biografia, autobiografia, pamiętnik Pamiętniki Pamiętniki polskiego sarmaty, uczestnika wielu wypraw wojennych i ziemianina Jana Chryzostoma Paska należą do kanonu polskiej literatury barokowej. Treścią pierwszej części pamiętników są barwne przygody autora w czasie wojen Rzeczypospolitej szlacheckiej ze Szwecją (1656), Siedmiogrodem (1657), Moskwą (1660) czy podczas wyprawy wojsk polskich do Danii (1658–1659). Druga część wspomnień Paska obejmuje lata 1667–1688, w czasie których autor prowadził żywot ziemianina, pisał wiersze, spisywał przyśpiewki czy uroczyste mowy. Z gawędziarskiej, pełnej humoru, makaronizmów i rubasznego słownictwa narracji Pamiętników wyłania się obraz obyczajów, zajęć i mentalności polskiej szlachty siedemnastowiecznej. Pamiętniki są równocześnie bezcennym źródłem wiedzy o języku sarmatów, źródłem z którego czerpało wielu późniejszych pisarzy, między innymi Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki i Henryk Sienkiewicz. Lektura dla szkół średnich Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni. Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie: • online • przelewem • kartą płatniczą • Blikiem • podczas odbioru W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę. papierowe ebook audiobook wszystkie formaty Sortuj: Książki autora Podobne książki Oceny Średnia ocen 5,8 / 10 485 ocen Twoja ocena 0 / 10 Cytaty (...) komu się śmierć odwlecze, niech tego nie ma za krzywdę; co was ma potkać, to was nie minie. (...) komu się śmierć odwlecze, niech tego nie ma za krzywdę; co was ma potkać, to was nie minie. Jan Chryzostom Pasek Pamiętniki Zobacz więcej dodaj nowy cytat Więcej Powiązane treści
.